Blog 4: Basketballen in het ziekenhuis

Blog 4: Basketballen in het ziekenhuis Ergotherapie Nederland

Terwijl ik naar de afdeling neurologie loop, geniet ik nog even van de stilte. Het wordt weer een drukke dag. Op de afdeling word ik tegengehouden door een verpleegkundige. Zij vertelt mij over een jonge dame (30 jaar) die bacteriële menigitis heeft. Een hersenvliesontsteking veroorzaakt door een bacterie. Door de bacterie heeft zij een parese aan haar rechterhand (gedeeltelijke verlamming van de spieren).

Auteur: Karen Langereis

De jonge dame woont in het asielzoekerscentrum. Ze spreekt de Nederlandse taal niet en de Engelse taal matig. Haar pleegmoeder is bij haar en fungeert als tolk. De verpleegkundige laat mij weten dat zij constateerde tijdens een observatie van de jonge dame dat haar rechter hand nauwelijks gebruikt wordt. Ze vraagt of ik een idee heb hoe we ervoor kunnen zorgen dat ze haar hand actiever gebruikt. Samen met de verpleegkundige bedenk ik een oplossing. Voordat ik naar de jongedame toe ga, kleed ik mij om voor contactisolatie. Contactisolatie wordt toegepast om de overdracht van bepaalde bacteriën of virussen naar andere patiënten, bezoekers en medewerkers te voorkomen. Deze overdracht vindt vaak plaats via handcontact of besmette voorwerpen.

Ik ga met de jonge dame en haar pleegmoeder in gesprek. Uit het gesprek blijkt dat het in de cultuur van de jonge dame normaal is, dat er in haar situatie voor haar gezorgd wordt. Ze is daardoor niet gewend zelf initiatieven te nemen. Dit verklaart waarschijnlijk de passiviteit van de jonge dame. Ik vraag aan de jonge dame wat zij interessant vind om te doen. Ze geeft aan dat ze van basketbal houdt. Ik besluit een bal te pakken en vraag haar naar de spelregels. Nadat ze de spelregels heeft uitgelegd, spelen we een potje basketbal. Met veel plezier zijn we aan het basketballen. Ik merk op dat ze haar rechterhand inzet. Wel constateer ik dat de coördinatie en kracht in haar rechter pols mist, maar het belangrijkste is dat zij haar rechterhand inzet. Een cliënt is vaak gemotiveerder zijn oefeningen uit te voeren als hij iets doet wat hij interessant vindt. Als ergotherapeut is het uiteindelijk belangrijk dat je goed luistert naar je cliënten, de juiste vragen stelt en hierop anticipeert. De rest volgt dan vanzelf.

Het allermooiste aan mijn beroep vind ik de dankbaarheid van cliënten. Het geeft mij voldoening een lach op hun gezicht te zien. Als ik weer vertrek, laat ik de bal bij de jonge dame achter. Zo kan ze zelf blijven oefenen.

Terug naar boven ↑


Terug naar boven ↑