Gepubliceerd op 25-02-20 | Categorie: Blogs

Verhaal van een ergotherapeut: Ik wil een tweede vrouw

Wat met multiculturele cliënten werken zo interessant maakt

Geschreven door: Jeannet Scheffer

In het gebied waar ik werk als ergotherapeut heb ik regelmatig met andere culturen te maken. De grootste groep komt uit Marokko en Turkije. Wat opvallend is bij deze culturen is dat de kinderen van mijn cliënten vaak verassend veel zorgen voor hun vader of moeder. Ik zie hele liefdevolle zorg waar hun kinderen een hoofdrol in spelen, met name de dochters of schoondochters. Al worden zij uiteraard gesteund door hun mannen. De man laat toe dat zijn vrouw zoveel uren zorg kan dragen. Soms helpen hele ploegendiensten van dochters/schoondochters waardoor er altijd iemand bij de ouder is. Ik maak zelfs mee dat kinderen/ mantelzorgers hun eigen baan opzeggen zodat ze kunnen zorgen voor een ouder. De keuze naar een verpleeghuis wordt zelden gemaakt, omdat de eenzaamheid daar dusdanig groot is. Dit komt vooral omdat deze cliënten vaak de Nederlandse taal niet tot slecht spreken. Daarnaast is onze regio nog amper een verpleeghuiszorg ingericht op deze doelgroep.

De zorg gebeurt altijd met veel liefde en respect. Regelmatig vertellen de dochters over hun verleden. Zo vertellen zij bijvoorbeeld dat ze in de jaren 70 en 80  met de kinderen hun man achterna reisden. De man reisde in die tijd vooruit en ging op zoek naar een baan. De vrouw wachtte, deed het huishouden en verzorgde de kinderen. De Nederlandse taal hebben zij vaak niet of amper geleerd. De vreemde taal en het hebben van een andere cultuur maakte het niet altijd makkelijk voor de vrouw. Vrouwen ervaren vaak daardoor meer vrijheid in hun eigen land. Veel vrouwen hebben ook trauma”s die zij met zich meedragen en waar zij dan niet met anderen over kunnen praten. Praten over je trauma is overigens taboe in die cultuur. Doordat de vrouw in Nederland opgroeit en steeds meer stress ervaart, is zij vaak zowel lichamelijk al geestelijk gevoeliger voor gezondheidsproblemen. Langzaam maar zeker zie ik ook de eerste ouderen van de zogenaamde “gastarbeiders” met dementie.

Bijzonder om te zien is dat deze doelgroep zelden kampt met voedingsproblemen. Het eten staat zeer centraal en wordt vaak samen genuttigd. Het eten staat vaak uren heerlijk te pruttelen in de keukens, wat ook veel beleving, geur en herinnering met zich meebrengt. De dochters zelf hebben vaak geen diploma, omdat ze al wat ouder waren toen ze naar Nederland verhuisden. Er zijn gelukkig ook vrouwen die wel gebruik maken van het onderwijs in Nederland. Ondanks dat veel vrouwen geen diploma hebben, zijn hun verzorgingsvaardigheden meestal uitstekend goed.  Zij weten vaak goed om te gaan met alle hulpmiddelen. Ook weten zij goed met mensen met dementie om te gaan en geven zij hun ouder veel liefde. Veel advies en tips wat betreft de omgang met de client hoef ik niet te geven. Zij voelen van nature aan wat hun ouder met dementie nodig heeft. Dat zijn veel knuffels en warmte. De zorg komt vaak recht uit het hart. Dit is ontroerend om te zien en mee te maken!

Vaak zijn er ook verrassende oplossingen. Pas sprak ik een dochter die eigenlijk een hele mooie oplossing voor haar vader had, maar ook voor zichzelf. Overdag is zij er altijd, maar zij heeft ook een gezin met naar schoolgaande kinderen en zou het soms fijn vinden wat ontlast te worden. Om haar vader zo gelukkig mogelijk te maken had ze het idee een tweede vrouw voor haar vader te nemen. Haar vader was zo minder eenzaam en zij werd ontlast. De tweede vrouw zorgde uiteindelijk voor haar vader én haar moeder met dementie. Als hulpverlener uit een cultuur waar polygamie niet bruikbaar is en het zelfs strafbaar is om een tweede partner te trouwen was het voor mij even schakelen. Maar nadat ik het idee verwerkt had, begreep ik het wel, en misschien was het niet eens zo”n gek idee?! Het zou wel eens win-win situatie kunnen zijn voor beide partijen. De moeder was helaas al zo erg dement dat ze er uiteindelijk niet veel van meekreeg. Bovendien kreeg zij er ook liefdevolle zorg voor terug.

Toch wel mooi om te zien hoe de wij-cultuur zo centraal staat in deze cultuur. Respect! Dat is misschien wel het belangrijkste wat ik hen uit het diepst van mijn hart kan geven als mens en als ergotherapeut.

Tags:



Terug naar boven ↑


Terug naar boven ↑